Chciałbym żeby ktoś cieszyl się na mój widok, jak ty kiedyś
Nie zapomnę tego uśmiechu i ciebie
Twojej twarzy pełnej zadowolenia
Miłości w oczach
Byłem wtedy kochany
Tak się czułem
Teraz tak nie czuję
Ale minęło 6 lat
To normalne, ze pewne rzeczy ulegają zmianie
To nic złego
Dobrze, że teraz patrzysz tak na kogoś innego
Cieszę się z tego
Cieszę się, że rozmawiamy
Marzec pachnie słońcem, zieloną trawą i łzami na balkonie.
Marzec to miesiąc marzeń.
Jest on pełen tajemnic &
Wydaje się tylko kolorowy
Marzec nie lubi lutego.
Żaden następny, nie lubi tego poprzedniego.
Tak było zawsze. Tak będzie zawsze
Marzec jest ciężki
ale wrócę do niego
Znowu się zakocham
i znowu poczuję to, co kiedyś
wtedy, kiedy witałem cię pierwszy
raz.
Znowu wznowie się w marcu, kolejny raz
Znowu zakocham się w tobie.
To, że teraz przeliczam banknoty dwa razy
i śpię między kartonem a planem na jutro,
nie znaczy, że się rozpadam.
To tylko moment,
nie koniec historii.
Przeprowadzka to nie klęska.
To kurz w powietrzu,
taśma klejąca na palcach,
wizja czegoś większego
niż metraż.
I wiem, że patrzysz.
Niby spokojnie.
Niby „ja tylko pytam”.
Ale w pytaniach masz już wyrok.
Jakbyś czekała, aż się potknę,
żeby udowodnić, że to on.
Że gdy brakuje kasy — to on.
Gdy jestem zmęczony — to on.
Gdy milczę chwilę dłużej — to on.
A prawda jest prostsza.
Czasem jest ciężko,
bo dorosłość nie przychodzi w prezencie.
Przychodzi w ratach.
Nie wszystko, co trudne,
ma jego imię.
Nie każdy mój błąd
jest czyimś cieniem.
Ja wybrałem.
Świadomie.
Bez przymusu.
Bez złudzeń.
Jeśli upadnę —
to na własnych zasadach.
Jeśli wygram —
też po swojemu.
Nie potrzebuję cichego przeciwnika
w kimś, kto powinien stać obok.
Nie potrzebuję spojrzeń,
które już wiedzą lepiej.
Potrzebuję tylko przestrzeni,
żeby być sobą —
nawet jeśli mój sposób
nie mieści się
w twoim planie.
Szacunek bez ulicy na dworze
Gdy dom na ziemi już nie stoi
A milion balonów podnosi świat na wietrze
Co ciekawsze na ziemi już nic nie stoi
Boję się uliczkami pozostałymi pozostałe kroki stawić
Tam się czai zza rogu czerń, która nigdy nie odchodzi
Czeka by mnie porwać
Ostatnią cząstkę mojego zepsutego ciała zabiera mi czerń
Nie kołdrą już przykrywam się by ciało ogrzać
Stare prześcieradło przykrywające moje syfy
A na przeciwko okno sąsiada który patrzy z zaciekawieniem, na to jak mnie zabierają
Nic nie może zrobić
Nawet jego oczy nie chcą mi pomóc
Dobra teraz z balkonem rozmawiam